Πηγαίνω λοιπόν σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Απευθύνομαι σε έναν υπάλληλο, ο οποίος με υποδέχεται θεωρώντας ως δεδομένο ότι είμαι απατεώνας. Ευτυχώς συγκρατείται και δε φωνάζει αμέσως την αστυνομία, αλλά μου ζητάει να του παρουσιάσω μία σειρά από έγγραφα και δικαιολογητικά που υποστηρίζουν τυπικά τους όποιους ισχυρισμούς μου. Τα βλέπει (θεώρηση στην επίσημη ορολογία), και μένει ικανοποιημένος. Όχι φυσικά επειδή πείθεται για το αληθινό των ισχυρισμών μου, δεν τον ενδιαφέρει ποσώς το τι δηλώνω. Του αρκεί που έχει πλέον καλυφθεί απέναντι στην υπηρεσία του. Μπορεί χωρίς φόβο, και πάντα με τη δυνατότητα να δηλώσει την επιφύλαξή του, να συντάξει ένα έγγραφο, το οποίο ισχύει υπό όρους και για περιορισμένο μόνο διάστημα, και να μου επιτρέπει να αποχωρήσω ελεύθερος και ευτυχισμένος.
Και τι κερδίζει το κράτος από αυτή τη διαδικασία; Εξασφαλίζεται μήπως έναντι του απατεώνα; Υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος όλων αυτών των δικαιολογητικών; Γιατί δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω μία απλή υπεύθυνη δήλωση (με γνώση των συνεπειών που συνοδεύουν την αναφορά ψευδών στοιχείων) για να πω τα ίδια πράγματα που δηλώνονται από τα τόσα άχρηστα έγγραφα;
Η προκαταβολική αντιμετώπιση του πολίτη από τις Δημόσιες Υπηρεσίες ως ενόχου, έχει ως μόνο αποτέλεσμα την ταλαιπωρία των συνετών και συνεπών. Ο απατεώνας μπορεί να κάνει τη δουλειά του με την ίδια ευκολία, και όταν κληθεί να αντιμετωπίσει τις όποιες συνέπειες, θα βρει το παραθυράκι για να επωφεληθεί της επιείκιας του νόμου.
Αυτή είναι η γραφειοκρατία. Επιμονή στους τύπους, χωρίς ενδιαφέρον για την ουσία. Και κυρίως χαμένος χρόνος που χρησιμοποιείται για την λειτουργία ενός μηχανισμού που υπάρχει για να εξυπηρετεί την ίδια του την ύπαρξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου